Trylogia C.S. Pacat „Zniewolony Książę” – romans w oparach wielkiej polityki

Książę Damianos, następca tronu Akielos, w dramatycznych okolicznościach traci ojca, a także perspektywę objęcia tronu, wszystkie przywileje oraz tak przez siebie cenioną wolność. Tron Akielos przejmuje jego starszy brat z nieprawego łoża, Kastor, a on wskutek knowań pięknej Jokasty, swojej byłej kochanki, trafia na dwór Verte, wrogiego sąsiedniego królestwa, w charakterze niewolnika. Na domiar złego jego panem zostaje książę Laurent – rozkapryszony, chłodny młodzieniec o lodowato błękitnych oczach i jasnych włosach, młodszy brat człowieka, którego Damianos zabił w pojedynku. Wszystko wskazuje na to, że bohater nie przeżyje nawet jednego dnia w nowej roli – jego butna natura i to, że przywykł do luksusów i wydawania rozkazów, wielokrotnie doprowadzają Veran do szału – nawet idealnie opanowanego Laurenta, którego wysoki poziom inteligencji równa się wysokiemu poziomowi złośliwości.

Na szczęście dla księcia z Akielos jego nowi panowie nie wiedzą o jego prawdziwym pochodzeniu. Może zatem przyjąć imię Damen i choć zmuszony jest usługiwać Laurentowi, zaczyna rozglądać się za możliwościami ucieczki i wyrównania rachunków ze zdradzieckim bratem. W miarę rozwoju fabuły i kolejnych nieprzewidzianych zwrotów akcji nieprzejednana wrogość Damena i Laurenta zmienia się najpierw w ostrożną współpracę i kruchą przyjaźń, a w końcu w gorący, zakazany romans. Przez trzy powieści główna oś wydarzeń koncentruje się na dwójce bohaterów i na tym, jak ich relacja wpłynie na politykę obu państw, i odwrotnie.

W moim odczuciu to jeden z najlepszych zabiegów fabularnych zastosowanych przez australijską pisarkę C.S. Pacat. Drugim bez wątpienia jest ciekawy kontrast pomiędzy prostym, jasno myślącym Damenem a skomplikowanym, wiecznie spiskującym Laurentem. Damen jest nauczony otwarcie wyrażać swoje emocje, bez skrępowania sięgać po wszystko, czego tylko chce, a przy tym nie jest zdolny do kłamstwa czy manipulacji. Laurent zaś ma konkretne powody, żeby skrywać prawdziwego siebie, chować się za maską opanowania i bezwzględności. Jego doświadczenie na dworze i traumatyczne przeżycia ze wczesnej młodości nauczyły go, że jest sam i że jeśli chce coś osiągnąć, musi o to zawalczyć – zwykle niekonwencjonalnymi metodami.

Trylogia C.S. Pacat to również powieść przygodowa z elementami militarnymi i sprytną intrygą dworską, której nie powstydziliby się nawet „Trzej Muszkieterowie” w wykonaniu Aleksandra Dumasa. Zwłaszcza druga część, „Książęcy Gambit”, celuje w tę konwencję. Żałuję jednak, że pozostałe książki nie utrzymały tego poziomu. Pierwsza chwilami bywała obsceniczna, kiedy autorka zbyt wiele razy kazała swoim bohaterom zastanawiać się nad oziębłością Laurenta w łóżku i wyjątkowo wnikliwie opowiadała o zwyczajach Veran w relacjach z ich niewolnikami – nałożnikami. Trzecia część cierpi natomiast na zbyt pospieszne rozwiązanie akcji.

Główny antagonista tej historii – wuj Laurenta i regent Vere – nie doczekał się równego traktowania ze strony C.S. Pacat. Brakowało mi choć jednej mocnej rozmowy między Laurentem a regentem, w której czytelnik miałby również szansę dostrzec jakąś głębię jego charakteru. Podobnie sytuacja wygląda z Kastorem, który jest chyba najbardziej papierową postacią w całej trylogii. Zresztą niedbałość o rozwój postaci pobocznych to główny grzech autorki. Tym sposobem, jeżeli zarówno Laurent, jak i Damen nie przypadną czytelnikowi do gustu, nie będzie on miał szansy zainwestować swojego zainteresowania i uczuć w innego bohatera.

Innymi słowy, historia jest bardzo jednostronna, skoncentrowana tylko na dwóch punktach widzenia. Brakuje jej szerszej perspektywy, nad czym ubolewam, ponieważ zbudowany świat i panujące w nim zwyczaje zasługują przynajmniej na kilka ciekawych spostrzeżeń. Z drugiej strony myślę jednak, że autorce udało się wykreować bardzo dobry romans, oparty na dwóch wnikliwie skonstruowanych bohaterach i ich wzajemnych powiązaniach natury rodzinnej i politycznej. Poza tym obaj zostali obdarzeni silnymi charakterami i z prawdziwą przyjemnością czytało się te fragmenty, w których się one ścierały.

Ta seria byłaby idealna, gdyby C.S. Pacat poświęciła tyle samo uwagi i staranności budowaniu, a następnie rozwiązaniu konfliktu między bohaterami a głównym antagonistą w ostatniej części, „Narodzinach Królów”, ile romansowi, który, choć jest wielkim atutem tej serii, w pewnym momencie zepchnął fabułę na drugi tor. Trylogia „Zniewolonego Księcia” jest mimo to barwną, uniwersalną opowieścią o zdradzie, miłości, przebaczaniu i wielkiej polityce, w której obliczu nieistotne stają się interesy małych ludzi. Napisana sugestywnym stylem bez wątpienia jest lekturą wartą polecenia.

Magdalena Pioruńska

Autor: C.S. Pacat
Tytuł: „Zniewolony Książę”, „Książęcy Gambit”, „Narodziny Królów”
Data wydania: 2018-2019
Wydawca: Studio JG

Strona intrnetowa: http://zniewolonyksiaze.pl/

About the author
Magdalena Pioruńska
twórca i redaktor naczelna Szuflady, prezes Fundacji Szuflada. Koordynatorka paru literackich projektów w Opolu w tym Festiwalu Natchnienia, antologii magicznych opowiadań o Opolu, odpowiadała za blok literacki przy festiwalu Dni Fantastyki we Wrocławiu. Z wykształcenia politolog, dziennikarka, anglistka i literaturoznawczyni. Absolwentka Studium Literacko- Artystycznego na Uniwersytecie Jagiellońskim. Dotąd wydała książkę poświęconą rozpadowi Jugosławii, zbiór opowiadań fantasy "Opowieści z Zoa", a także jej tekst pojawił się w antologii fantasy: "Dziedzictwo gwiazd". Autorka powieści "Twierdza Kimerydu". W życiu wyznaje dwie proste prawdy: "Nikt ani nic poza Tobą samym nie może sprawić byś był szczęśliwy albo nieszczęśliwy" oraz "Wolność to stan umysłu."

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *